نويسندة كتاب بغيه الحائر في احوال اولاد امام محمد باقر(ع) ، بنا و قبة مضرس امام زادة جليل القدر سيد صلاح الدين محمد(ع) را به قرون 5 و 6 (دورة سلجوقي) ارجاء داده است . كليه شواهد باستان شناسي حاكي از آن دارد كه دوران سلجوقيان دورة آباداني گرفتن و شكوهمندتر شدن بقعه ها و مزارهاي امام زادگان است و در اين دوران بقعه هاي امامزادگان روز به روز توسعه يافته و گسترش پيدا نموده است.
امام آنچه علمي تر به نظر مي رسد و نظر ما نيز برآن است و همچنين در صفحه 103 كتاب معماري اسلامي ايران (نوشتة حاتم، غلامعلي) و تحقيق آقاي سيد محسن حسيني نيز اشاره شده است ، معماري فعلي حرم امام زاده سيد صلاح الدين محمد(ع) مربوط به قرون 7 و8 (دوران ايلخانان) مي باشد كه يكي از شاهكارهاي هنري، معماري و در نوع خود بي نظير است و از نگاه سيستمي و استفاده از مصالح در زمان خود يكي از معماري هاي بسيار پيچيده است.
ساختار اين بنا طي 700 سال گذشته هنوز با همان استحكام و استواري پا برجا است كه نشان از قدرت بسيار بالاي معماري و شناخت كامل مردم آن عصر از مصالح ساختماني مي باشد. گنبد دو پوش اين حرم طي قرون 7 و8 بناشده كه ساخت اين نوع گنبد ها (دوپوش،رك) در آن دوران نمايانگر اعتقاد و احترام مردم نسبت به رهبران ديني و علماي بزرگ مذهبي در آن زمان بوده است.
مطلبي از كتاب ( سيدصلاح الدين محمد(ع) رشته اي گمگشته از اولاد امام محمد باقر(ع) نوشتة سید محمد هاشمي) توجه برداشت و استفاده از اين مطلب فقط با ذكر منبع بلا اشكال است.
جانم فداي رهبر بنگر رحماء بينهم را تكرار تب غدير خم را امروز علي غريب و تنهاست آماج هجوم اهرمن هاست او كيست؟گلي ز باغ زهراء پروردة درد و داغ زهراء او نور دل بسيجيان است چون مادر خويش مهربان است چشمانش بوي عشق دارد مستي ز سبوي عشق دارد چون فاطمه پشتوانة اوست تا هستم و هست ، دارمش دوست